Dziś wraca Pan Mąż. Z tej okazji:

-Wstałam o godzinie 9.30

-Podniosłam powiekę prawą i przedzierając się wzrokiem ponad stertą ciuchów, książek, ołówków, pędzi, sztalugę i buty sportowe ułożone starannie na stole, zauważyłam błękitne niebo i nawet trochę słońca

-Opuściłam prawą powiekę i pogrążyłam się w półśnie

-Wyobraziłam sobie Pana Męża jak kroczy po oblanej słońcem ulicy w Olsztynie w wielkich śniegowcach firmy Nike, wielkiej czapce zimowej firmy O Jak Mi Dobrze Jeździć Na Nartach W Czapce Za 1028327 Złotych oraz wielkich goglach.

-Natychmiast sięgnęłam ręką za buty sportowe i napisałam Mu esemesa otwierając dla odmiany powiekę lewą. Treść głosiła że jest pewnie ciepło bo świeci u nas słońce i jest niebieściutkie niebo, więc kochanie możesz włożyć conversy (czy coś podobnego)

-Odebrałam telefon od Pana Męża

-Usłyszałam jak moja siostra wstaje i obrażona idzie do łazienki

-Sama wstałam obrażona, wzięłam pożyczoną od Ulinki sukienkę (Ulinka kocham Cię!!!) i poszłam pod prysznic

-Po prysznicu połączonym z kąielą (2,30 h) wyglądałam jak ponętna kobieta z Amazonii, tylko brakowało mi zarostu "tu i ówdzie" (Waja, kocham Cię za ten tekst)

-Wychodząc z kąieli wysmarowałam się balsamem, ubrałam się i wyszłam

-Wróciłam by uczesać włosy

-W międzyczasie włożyłam 2 identyczne skarpetki ( ja nie mogę, chyba pierwszy raz od roku... )

-Spędziłam 5 minut patrząc się na śnieg-pozer, który udaje śnieg, ale zaraz gdy spadnie-roztapia się

-Kolejne 3633839303 minut wpatrywałam się w książkę od geografii.





na tym kończą się moje przygotowania do powrotu Pana Męża. Trzeba się jeszcze ładnie umalować.





Całuję,

Joanna.